Ένα χίκ με ..

Τα έχεις σκεφτεί όλα. Είναι όλα στη σειρά τους. Είναι η ώρα τους. Δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή – το έχεις εμπεδώσει πια…

.

έρχεται η ώρα να τα γράψεις, αλλά σκέφτεσαι ότι θα χάσουν σε ουσία και ματιές,

εύκολα πείθεσαι ότι θα είναι καλύτερα να ειπωθούν και…

δε στεριώνει ούτε ένα γράμμα.

.

έρχεται η ώρα που πρέπει να μιλήσεις, αλλά σκέφτεσαι ότι θα χαθούν στον αέρα

και πόσο καλύτερα θα ήταν, αν τα έγραφες…

δεν βγαίνει ούτε κιχ.

.

και το εκκρεμές συνεχίζεται

.

δε μετράει χρόνο

τον ξοδεύει

.

φεύγει από τη μια αμήχανη θέση της κενής κόλλας, της λευκής οθόνης, του άδειου τοίχου

περνάει από τη μέση, με όλη την φόρα και τη σιγουριά

και σχεδιάζει ότι όταν φτάσει στην άκρη… θα τα πει – τι άλλο να κάνει, άλλωστε;

.

φτάνει εκεί με το ζόρι

και βγαίνει ένα κιχ…

κι αυτό μεθυσμένο

χικ

.

κάτι σαν αμπάριζα, φτάνει εκεί και χτυπάει με το ένα χέρι

κι ακούγεται μόνο ένα *χικ*

κι αμέσως φεύγει στην αντίθετη κατεύθυνση, όσο πιο μακριά γίνεται…

φεύγει από την αμήχανη θέση της σιωπής, της βουβαμάρας,

περνάει από τη μέση,

την ιδανική θέση που δεν το ενοχλεί τίποτα…

σώο και ασφαλές, στη θέση μισορροπίας, μακριά από τα δύσκολα

και, με όλη την φόρα και τη σιγουριά, σχεδιάζει ότι όταν φτάσει στην άκρη…

θα τα γράψει, όμορφα κι απλά – τι άλλο μένει, άλλωστε;

.

φτάνει εκεί με το ζόρι

κουβαλάει και το μεθυσμένο κι άχρηστο κιχ,

για να πιεστεί να τηρήσει το σχέδιο…

δε μπορεί να χαράξει ούτε λέξη

.

στάζουν δυό τελείες

τρέχουν και χώνονται..

.

χωρίς ίχνος κουράγιου

sky

- τι θα πιείς;

- ένα χικ με δυό τελείες

ShortΧίκ: http://wp.me/p1mhMO-aQ

«επιτρέποντας τα δώρα»

Αγαπητό #Contrabbando_fanclub,

το κενό είναι μεγάλο, το ξέρεις πολύ καλά…

και υπάρχουν πράγματα που δε μπορούμε να αλλάξουμε

και άλλα, που… δε μπορούμε να αλλάξουμε.

και σκατέολέ η φάση και προχωρώ στο παρασύνθημα.

λοιπόν, επειδή έχει πανσέληνο κ έχει και Ερμή ξανάστροφο,

μου σφηνώθηκε μια σκέψη: να το συνεχίσουμε…

μπορούμε πρέπει να “επιτρέψουμε τα δώρα”.

από όλους προς όλους.

γνωστούς, αγνώστους, άβαταρ, ξεάβαταρ, γείτονες, συγγενείς, φαντάρους, ασθενείς νοσοκομείων, συνεπιβάτες ΜΜΜ… οποιουσδήποτε συναντάμε καθημερινά ή σχεδόν ποτέ ή και μόνο διαδικτυακά,

αλλά θέλουμε να τους κάνουμε δώρο… μικρό κομμάτι από τη σκέψη μας, τον χρόνο μας,

τη θέση μας στην ουρά…; καφές  με το παππούδι που μένει λίγο πιο κάτω;

δεν ξέρω.

να σκεφτούμε, να βρούμε τρόπο να προσθέσουμε λίγη γαμωαγάπη κ να πατήσουμε “to έβριμπόντι”.

λίγο ξάφνιασμα να σπάσει τη σκατέολέ φάση στη ρουτίνα του άλλου. έστω αυτό.

κι αυτό, δε θέλει πολλά, δε θέλει λεφτά…

#mono_agapi_re

“και θα σηκώσεις τη θάλασσα στον ορίζοντα”

BKE0CVBCEAQXD4a.jpg large

Sikwnontas_link: http://wp.me/p1mhMO-aC

Μια Τετάρτη…

Ένα αυτοκαταστροφικό,

ταξίδι μες στο κρύο,

στο μαύρο, στο μοναχικό,

κενό προς το θηρίο.

Τριγύρω στήνει του, χορό,

μήπως τον καλοπιάσει

φιλί του στέλνει συνοδό

τη ρότα του ν’αλλάξει…

B2Qm0T-IMAErh5H

No need for words now
We sit in silence
You look me
In the eye directly

You met me
I think it’s Wednesday
The evening
The mess we’re in and
The city sun sets over me…

Sail_away Link: http://wp.me/p1mhMO-am

ΥΓ κοίτα που ήταν Τετάρτη, η μέρα που η Rosetta έστειλε Philae

στον κομήτη 67P/Churyumov–Gerasimenko…

ΥΓ2 Το σύμπαν ξέρει και τρολάρει.-