Άφησες πίσω την “βαλίτσα”

 

Να ερχόσουν ξαφνικά εκεί που καθόμαστε, να πετάξεις τα τσιγάρα και τα κλειδιά στο τραπέζι, να καθίσεις δίπλα, να αράξεις προς τα πίσω, να πας με τα δυο χέρια με μια κίνηση τα μαλλιά πίσω διώχνοντας όλη την κούραση, να πεις μια κουβέντα για την κίνηση που συνάντησες και μετά για τις μαλακίες που διάβασες στα σόσιαλ και να σε ακούσουμε να γελάς άλλη μία φορά ρε, άλλη μια φορά να γελάσεις με τις ιστορίες των φίλων.. και να μου βάλεις χέρι που βάζω δύο τελίτσες αντί τρεις.

Ταξίδι μακρινό κι άφησες πίσω την “βαλίτσα”.

Τα ξαναλέμε.

#mono_do_panic

Advertisements

Ο Κ. και η Κ.

Κάθισαν στις δύο θέσεις ακριβώς απέναντί μου. Βρέθηκα ξαφνικά στον ορίζοντά τους, χωρίς να προλάβω να αντιδράσω. Έγραφα στο κινητό και δεν πρόλαβα καν να δω ποιος τους συνόδευσε μέχρι τις συγκεκριμένες πλαστικές θέσεις. Κάποια νοσοκόμα μάλλον, ωστόσο, αυτό επαναλαμβανόταν συνέχεια όλη την ημέρα, οπότε δεν έδωσα πολλή σημασία και συνέχισα να γράφω.

Πάτησα  το τελευταίο send ελπίζοντας ότι δε “χτυπάνε ενημερώσεις” στο κινητό του και δε θα ξυπνήσω τον παραλήπτη, θα γλιτώσω το βρισίδι καθώς θα τον πετύχει το μέιλ στον πρωινό καφέ του, μια πιο λογική ώρα. Και τώρα, πάλι δεν είχα τίποτα να κάνω. Αλλά, αφού ήρθαν αυτοί οι δύο, μάλλον ξεκινάει η κανονική, η πρωινή βάρδια και άρα… τελείωσε επιτέλους η κωλονύχτα!? Continue reading

el tiempo abierto

ο χωροχρόνος φτιάχτηκε για να τα στριμώχνει όλα πάνω του.

να χωράνε, να συμβαίνουν όλα, οπουδήποτε, πάντα.

μια παράξενη «βαλίτσα» για να τσαλακώνονται οι άνθρωποι στο ταξίδι, όπως τα ρούχα.

κι όταν ο χωροχρόνος σφίξει κι άλλο

και μικρύνει πάλι το “ω”

θα χορεύουν όλοι… σ’ έναν χοροχρόνο.

όλα “ο”.

χορός με συμπληρωμένες αγκαλιές.

TeQuieroSur Link: http://wp.me/p1mhMO-bF