el tiempo abierto

ο χωροχρόνος φτιάχτηκε για να τα στριμώχνει όλα πάνω του.

να χωράνε, να συμβαίνουν όλα, οπουδήποτε, πάντα.

μια παράξενη «βαλίτσα» για να τσαλακώνονται οι άνθρωποι στο ταξίδι, όπως τα ρούχα.

κι όταν ο χωροχρόνος σφίξει κι άλλο

και μικρύνει πάλι το “ω”

θα χορεύουν όλοι… σ’ έναν χοροχρόνο.

όλα “ο”.

χορός με συμπληρωμένες αγκαλιές.

TeQuieroSur Link: http://wp.me/p1mhMO-bF

“σπίτι μου ήταν το τριαντάφυλλο…”

Σαν ήμουνα παιδί μικρό και όμορφο

σπίτι μου ήταν το τριαντάφυλλο

και θάλασσές μου οι πηγές.

(Είναι πληγή το τριαντάφυλλο

και είναι αίμα οι πηγές)

– Για πες μου, άλλαξες πολύ;

– Οχι, δεν άλλαξα πολύ.

Οταν γυρίσουμε σαν άνεμος στο σπίτι μας

κύττα στο μέτωπό μου

θε νάβρεις τα λουλούδια φοινικιές

και τις πηγές ιδρώτα,

θα μ’ εύρεις όπως ήμουνα

μικρό παιδί και όμορφο.

Μαχμούντ Νταρουίς – Παλαιστινιακή Ποίηση, Το πέσιμο του φεγγαριού, VIII*

ΥΓ ακόμα και το τελευταίο τριαντάφυλλο, με υπέροχο άρωμα, μπορεί και χορεύει…

without complicated figures;-)

http://makeagif.com/VQTRF9

Spitimouitan_Link: http://wp.me/p1mhMO-bk

*υποθέτω υπάγεται εκεί, δεν είχε τίτλο συγκεκριμένο

** Milonga <3

Ένα χίκ με ..

Τα έχεις σκεφτεί όλα. Είναι όλα στη σειρά τους. Είναι η ώρα τους. Δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή – το έχεις εμπεδώσει πια…

.

έρχεται η ώρα να τα γράψεις, αλλά σκέφτεσαι ότι θα χάσουν σε ουσία και ματιές,

εύκολα πείθεσαι ότι θα είναι καλύτερα να ειπωθούν και…

δε στεριώνει ούτε ένα γράμμα.

.

έρχεται η ώρα που πρέπει να μιλήσεις, αλλά σκέφτεσαι ότι θα χαθούν στον αέρα

και πόσο καλύτερα θα ήταν, αν τα έγραφες…

δεν βγαίνει ούτε κιχ.

.

και το εκκρεμές συνεχίζεται

.

δε μετράει χρόνο

τον ξοδεύει

.

φεύγει από τη μια αμήχανη θέση της κενής κόλλας, της λευκής οθόνης, του άδειου τοίχου

περνάει από τη μέση, με όλη την φόρα και τη σιγουριά

και σχεδιάζει ότι όταν φτάσει στην άκρη… θα τα πει – τι άλλο να κάνει, άλλωστε;

.

φτάνει εκεί με το ζόρι

και βγαίνει ένα κιχ…

κι αυτό μεθυσμένο

χικ

.

κάτι σαν αμπάριζα, φτάνει εκεί και χτυπάει με το ένα χέρι

κι ακούγεται μόνο ένα *χικ*

κι αμέσως φεύγει στην αντίθετη κατεύθυνση, όσο πιο μακριά γίνεται…

φεύγει από την αμήχανη θέση της σιωπής, της βουβαμάρας,

περνάει από τη μέση,

την ιδανική θέση που δεν το ενοχλεί τίποτα…

σώο και ασφαλές, στη θέση μισορροπίας, μακριά από τα δύσκολα

και, με όλη την φόρα και τη σιγουριά, σχεδιάζει ότι όταν φτάσει στην άκρη…

θα τα γράψει, όμορφα κι απλά – τι άλλο μένει, άλλωστε;

.

φτάνει εκεί με το ζόρι

κουβαλάει και το μεθυσμένο κι άχρηστο κιχ,

για να πιεστεί να τηρήσει το σχέδιο…

δε μπορεί να χαράξει ούτε λέξη

.

στάζουν δυό τελείες

τρέχουν και χώνονται..

.

χωρίς ίχνος κουράγιου

sky

– τι θα πιείς;

– ένα χικ με δυό τελείες

ShortΧίκ: http://wp.me/p1mhMO-aQ