“προσκεκλημένος των θυτών”

Τα παιδιά στην Παλαιστίνη παίζουν;

Σίγουρα παίζουν. Όλες τις στιγμές που μπορούν να ξεκλέψουν από την φρίκη γύρω τους, για να ζήσουν σαν παιδιά.

Αλλά τα παιχνίδια τους δε μπορεί να είναι όπως παίζαμε εμείς…

Αν έχουν κούκλες και αυτοκινητάκια, πρέπει να τα ξεθάβουν από τα ερείπια.

Αν παίζουν κρυφτό, τριγυρνούν σε γκρεμισμένα και καμένα άδεια κτήρια.

Αν παίζουν κυνηγητό, είναι για να ξεφύγουν από οπλισμένους Ισραηλινούς στρατιώτες που… “αμύνονται”.

Αν παίζουν ποδόσφαιρο στην παραλία, πρέπει να τρέξουν για να αποφύγουν τις βόμβες.

Αν παίζουν “σπίτι-μαμά-μπαμπάς”, είναι γιατί ορφάνεψαν και πρέπει να πάρουν τον ρόλο των γονιών για τα μικρότερα αδέρφια ή ξαδέρφια τους.

Αν ζωγραφίζουν, χρησιμοποιούν το πυκνό μαύρο του καπνού, το γκρι της στάχτης και των ερειπίων και το κόκκινο για όλο το αίμα που βλέπουν γύρω τους.

Δε θα μπορούσε να είναι και αλλιώς… δεν είναι στο χέρι τους.

Btaf0aKIIAEkPYz.jpg large

Continue reading

γαμωαττικό φως…

Ήθελα να σου γράψω γράμμα. Να στείλω κάτι.

Δε σου το έστειλα.

Με έπιασε πάλι η γνωστή, χαζή αμηχανία, ηλίθιες σκέψεις… και τελικά δεν το έστειλα.

Πόσες φορές την έχω πατήσει κι ακόμα κάνω την ίδια μαλακία.

Αλλά θα περιμένω. Απλά θα σε περιμένω. Υπομονετικά, όπως υποσχέθηκα.

Και ξέρω ότι θα βρεις λίγο χρόνο να περάσεις, να τα π(ι)ούμε.

Θα είναι στο όνειρο, αλλά δεν πειράζει!

Θα’σαι εσύ το νησί και γύρω εμείς, saltιμπάγκοι… να χορεύουμε και να προσπαθούμε να πιαστούμε, μη χαθούμε μες στην αρμύρα της ημέρας.

Πάρε τις ανάσες σου, δες τους αγαπημένους σου και χόρτασέ τους (#διπλής αυτό, καλέ μου άνθρωπε), πήγαινε τις βόλτες που σου έλειψαν τόσο… και όταν μπορέσεις, έλα!

Και φέρε και φίλους! Θα φέρω και γω κάναδυο να΄χουμε να κάνουμε συστάσεις κι άμα έρθουν στο τσακίρ κέφι κάνουν και επαναστάσεις ;)

Θα κανονίσω και όταν έρθεις θα’χει δροσιά και μουσικές!

Κι αυτή την φορά, θα πιω εγώ τη χαζή κοκακόλα και συ θα πιεις όσο και ό,τι τραβάει η ψυχή σου.

Ευχαριστώ, καλέ μου, για την τόσο γλυκιά και ζεστή αγκαλιά και τα όμορφα λόγια. Πολύτιμη στιγμή, πολύ μεγάλη τιμή…

Κι ευχαριστώ που με “σήκωσες” να πάω να περιμένω την ανατολή. Δε μου το είπες ρητά, αλλά εσύ με σήκωσες. Όχι να την δω, απλά… αλλά να την περιμένω.

Είχα ξεχάσει ότι φαίνεται κι από δω.

 

af

Και είχες δίκιο (και) για το φως…

So-Long-andthanks4allthe-Hugs Link: http://wp.me/p1mhMO-75

 

Αναβράζομαι…

Σε είδα.

Ένα ξανθομακρύμαλλο μέταλλο.

Ήρθες στη στάση κρατώντας ένα μπουκαλάκι νερό.

Ήπιες το περισσότερο.

Έλεγξες ότι άφησες λιγότερο από το μισό.

Ήρθε λεωφορείο. Αναταραχή στο πλήθος που περιμένει.

Σε έχασα απ’τα μάτια μου.

…… Continue reading